Tuesday, February 28, 2017

මලක්  නොපිපුණු මඟක කටුසර
මෙතෙක් බෝ දුර ගලා ඇවිදින්
වැවක් සේ දිය බෙදාදෙන්නට
ඉදින් නතරව ගිමන් හරිනෙම්

අයාලේ ගිය මුගුරු ගල්කැට
වැදී රිදුනත් අරන් ඇවිදින්
ඒ ගල් රැස්කර හැදෙන වැව් දොර
මුදාලන දිය ලොවට පුදනෙම්

වසන්තෙක වග අසාවත් නැති
තවත් මිනිසුන් මෙලොව ඇත්නම්
උනුන් නෙත් අග පුංචි කුසුමක්
පිපෙන දවසට එයයි අබිමන්..............

                        ඒච්.ඩී.අනීෂා ශිරෝමාලා


මගේ සුමිතුර නුඹට පවසමි


කිත් යසස් ලුහු බඳින නුඹ පස
තනතුරක් ලද මගේ සුමිතුර
කන්තෝරුවේ ලොකුම පුටුවක
නුඹ වාඩි වී හිඳී හෙට දින

ගමේ බණ්ඩා, ගුණේරිස් හෙම
දුක කියන්නට ළඟට ආ විට
නුඹේ නෙත් පුවත්පත වෙතම දල්වා
හිඳීවී දෝ සැකත් හිතුණා.........

අහිංස මිනිසුන් ඉදිරියේ දී
සඟවපන් නුඹ නුඹේ ‘පොෂ්‘කම
උන්ගෙ මුහු‍ණේ සිනා රැල්ලක්
සිතුවම් කරාපන් මතක ඇතුවම
එයයි නුඹගේ පරම යුතුකම.........

පෙන්නපන් නුඹ නුඹගේ තෙද බල
අතීතය, අවිනය රජ කරවන උන් හට
ඒත් එක්කම මතක ඇතුවම
නුඹේ අසිපත නිතර මුවහත් කරගනින්
නැතොත් උන් උඹෙ ගෙල සිඳීවී
නුඹට නොහැඟෙන සේ සීරුවට..........
      මගේ සුමිතුර මේ අසාපන්
යනෙන තැන ලක් මවට අභිමානය ලබා දී
සනසවාපන් ඈ සනසවාපන් .............



දේවිකා හීන්දැලිය 

ඔබයි මගෙ අම්මා.............





සංසාරයේ දුක් කඳ මැදින්
මගෙත් දුක් ගිනි උහුලනා
හිතේ ළතැවුල් නිවන සංහිඳ
ඔබයි මගෙ අම්මා.............

යනෙන මග තොට හිඳින සැම තැන
මගේ සෙවණැල්ලම නිසා
හතර පෝයට සිල් නොගත්තත්
ඔබයි බුදු අම්මා.......

මගේ රුව ගුණ සැදූ වෙහෙසව
ඔබේ ගැන නොසිතූ නිසා
එකින් එක සුදු වුණත් මුහුලස
සුන්දරයි අම්මා..................


                     ධනංජනී පුෂ්පමාලි රත්නායක 

POSTAL PIGEONS




                

spreading the wings freely
towards the lonely sky
taking the legs from hand
knowing where to fly

she's there; caged
waiting for him to see
being together for a while
dreaming to bee free
                                -Sumali Jayasekara





රැක ගනිමු පණ සේ සොබා දම් මව්.....!






සොබාසිරින් සුරපුරයක් ලෙසින්                                    සැදී
සුන්දර මෙසිරිලක ලොව පරසිද්ධ                                 වුණී
ධනයට ලොබව වනසන විට සොබා                              සිරී
සොබා දමින දෙයි කරදර නිමක්                                    නැතී

කැලෑ ගිනි තබා වනසති තැනින්                                     තැන
දැන්  නිසි කලට නිසි ලෙස වැසි ලැබෙන්                       නැත
බොන්නට ජලය වත් නැත දැන් දනන්                            වෙත
මහා නියං පැතරෙනවා කලින්                                       කල

වනසා ඇතවන සතුන්ගේ නවා                                      තැන්
සතුනුත් මරන්නේ ලෙස තිරිසනුත්                                 මෙන්
මනසින් උසස් යැයි කියනා මිනි                                      සුන්
සියතින් සිඳ ගනී ගෙල අමනයන්                                   මෙන්

සොබා දහම අප කාටත් උරුම                                       වෙතී
එය රැකගන්න අප හට යුතුකමක්                                   ඇතී
වැනසුවහොත් දුක් කරදර නිමක්                                    නැතී
රැක ගතහොත් කාටත් හොඳ හෙටක්                             ඇතී


                        ඩබ්.ජී.එම්. ප්‍රියදර්ශනී

""தமிழால் வாழ்வோம்""



சிந்து நதிக்கரையோரம் வந்து தமிழ் பாடு
சங்கத்தமிழ் எங்கள் தமிழ் என்று நீயும் பாடு
செந்தமிழின் சொல்லெடுத்து செந்தமிழைப் பாடு
வங்கக்கடல் விளைந்த தமிழ் என்று நீயும் பாடு

அன்பதனை எமக்கூட்டும் அன்னைத்தமிழ் பாடு
அமுதமதும் தோற்று விடும் பைந்தமிழைப் பாடு
வீரமதை ஊட்டி விடும் விந்தைத்தமிழ் பாடு
வித்தைதனை கற்றுத்தரும் வீரத்தமிழ் பாடு

மண்டியிட்டு வாழ்ந்திடாது மன்னு தமிழ் பாடு
மானமதை பெரிதென்ற மானத்தமிழ் பாடு
தஞ்சமென்று வருபவரை தாங்கும் தமிழ் பாடு
அஞ்சிடாதே என்றுரைக்கும் விஞ்சு தமிழ் பாடு

அந்நியர்கள் நாவினிலும் கொஞ்சும் தமிழ் பாடு
ஆட்சி செய்யும் என்றும் என்றும் எங்கள் தமிழ் பாடு
மும்மையிலும் வாழ்ந்திருக்கும் மூத்த தமிழ் பாடு
மூவுலகும் வாழ்ந்திருக்கும் முத்துத்தமிழ் பாடு

வாழ்க்கைக்கல்வி எமக்குரைத்த வையத்தமிழ் வாழி
வாழும் வகை வகுத்துரைத்த வஞ்சித்தமிழ் வாழி
எந்த மொழி வந்த போதும் நின்று நிற்கும் பாரு
எங்கள் மொழி எங்கள் மொழி வாழும் மொழி பாரு


(.பிரியதர்சினி)

நீயும் நானும்......









காதல் என்பது,
என் விழிவழியே நீ உன்னைக் காண்பது.
நீ என்றால்,
உன் உயிர், உன் உடல்..
உன் உணர்வு, உன் உயர்வு..
உன் வாழ்வு, உன் தாழ்வு..
உன் பிறப்பு, உன் சிறப்பு..
உன் விருப்பு, உன் வெறுப்பு..
உன் இன்பம், உன் துன்பம்..
உன் சொந்தம், உன் சுற்றம்..
உன் பாதை, உன் பயணம்..
ஆதலால்,
நான் என்பதெல்லாம் நாம் தான்.

N.Navajeevanaஉன் உணர்வு, உன் உயர்வு..
உன் வாழ்வு, உன் தாழ்வு..
உன் பிறப்பு, உன் சிறப்பு..
உன் விருப்பு, உன் வெறுப்பு..
உன் இன்பம், உன் துன்பம்..
உன் சொந்தம், உன் சுற்றம்..
உன் பாதை, உன் பயணம்..
ஆதலால்,
நான் என்பதெல்லாம் நாம் தான்.


நாடக மேடை



உண்மையாய் சேவை செய்தவன்
எட்டி நின்று வேடிக்கை பார்க்கிறான்
அந்த நாடக மேடையை…….
சேவை எனும் போர்வை போர்த்தி
தன் வயிறு வளர்த்தவர்
மாலை மரியாதையோடு
மேடையிலே………
கடந்து வந்த காலங்கள்
அது தந்த பாடங்கள்
தான் வந்த பாதை
தான் பெற்ற புகழ்
தன்னைப் பற்றியே
பேசிக் கொண்டிருக்கிறார்
உண்மையில் சேவை செய்தவன்
எட்டி நின்று வேடிக்கை பார்க்கிறான்………
முகமூடி மனிதன்
தன் புகழ் பாடுவது கேட்டு
கை தட்டும் சமூகம்,
உண்மை மனிதன் பற்றி
அடுத்தவர் சொல்வதற்கே
இடங்கொடுப்பதில்லை……..
சேவை பற்றி பிரசங்கம் செய்தவர்
கையெழுத்தைப் பெற
முண்டியடிக்கிறது மக்கள் கூட்டம்
சேவை செய்தவனோ
மக்கள் தலையெழுத்தை நொந்தபடி
வேடிக்கை பார்க்கிறான்……….
சுயநலமாய் வாழ்ந்து
பொதுநலமாய் நடித்தவர்
சமூக சேவையாளர் விருதை
வென்று விட்டார்…….
பொதுநலமாய் வாழ்ந்தவன்
பொதுமக்களோடு நின்று
வேடிக்கை பார்க்கிறான்
அந்த நாடக மேடையை……….

Umananthini